Visquota Middellandse Zee 2027 houden de grenzen vast

De Europese Commissie nam op 16 september haar voorstel over de visquota Middellandse Zee 2027 aan, en er verandert bijna niets: de grenzen voor trawlers en beuglijnvissers in het westelijke bekken gelden een derde jaar.

De westelijke Middellandse Zee wordt niet in tonnen bestuurd zoals de Noordzee. De demersale bestanden, de vissen en schaaldieren die op of bij de bodem leven, worden geregeld met zeedagen. Schepen horen hoe lang zij mogen vissen, niet hoeveel zij mogen aanlanden, en het plan dat die dagen vastlegt ging op 1 januari 2025 zijn permanente fase in, na een overgang van vijf jaar die de inspanning met tot 40 procent verlaagde.

Wat de visquota Middellandse Zee 2027 overeind houden

Schepen horen hoe lang zij mogen vissen, niet hoeveel zij mogen aanlanden.

De Commissie wil dat inspanningsregime handhaven, samen met de vangstgrenzen voor diepzeegarnalen en het compensatiemechanisme waarmee trawlers dagen terugverdienen door selectiever tuig te gebruiken of uit de kraamkamers te blijven. In de Adriatische Zee neemt het voorstel de plannen over die bij de Algemene Visserijcommissie voor de Middellandse Zee zijn afgesproken voor demersale en kleine pelagische bestanden.

In de Zwarte Zee blijft de vangstgrens voor sprot op het niveau van 2026 en volgt het quotum voor tarbot het beheerplan van de GFCM, het enige bestand in dat bekken waarvan de quota met vloten buiten de EU worden gedeeld.

De cijfers die nog ontbreken

Het voorstel is met opzet onaf. De cijfers voor verschillende mediterrane bestanden, waaronder de zeebrasem, wachten op de jaarzitting van de GFCM van 24 tot 30 oktober en op het wetenschappelijke advies van het STECF-comité van de Commissie, dat in dezelfde maand wordt verwacht.

Daarmee houden de visserijministers ongeveer zes weken over om de wetenschap te lezen voordat zij op 14 en 15 december bijeenkomen, de zitting waarin deze dossiers traditioneel 's nachts worden beslecht, met de vloot op de gang.

Voor keukens is de praktische lezing dat mul, heek, garnaal en langoustine uit het westelijke bekken volgend jaar op dezelfde aanvoer blijven staan, met dezelfde schaarste ingebouwd. Het is een tragere geschiedenis dan een sanma-prijs die in één seizoen verdrievoudigt, en lijkt meer op de Noorse makreelkorting, waar eerst de regel veranderde en daarna de kaart.

De verordening geldt, zodra zij is afgesproken, vanaf 1 januari 2027.