Cacaoprijzen blijven dalen. Chocoladerepen niet
Futures zijn sinds juli met een derde gedaald, terwijl Ivoorkust en Ghana allebei een kleinere oogst voorspellen voor 2026/27. Chocolade in de VS kost nog altijd 14% meer dan een jaar geleden.
Cacaofutures noteerden op 7 oktober rond 5.640 dollar per ton, zo'n derde onder de piek van acht maanden van 6.455 dollar op 9 juli, terwijl het wereldwijde overschot dat zich in 2025/26 opbouwde het aanbod op korte termijn ruim houdt, ook al verslechtert het vooruitzicht voor het komende seizoen.
De prijzen zijn dit jaar hevig geschommeld. Ze raakten op 1 oktober ongeveer 5.100 dollar per ton, het laagste niveau sinds eind juli, voordat ze weer opveerden. De ICE-gecertificeerde cacaovoorraden bereikten op 30 september met 3.481.504 balen het hoogste niveau in twee en een kwart jaar, een opbouw waarnaar handelaren verwijzen om uit te leggen waarom de markt elke opleving weer teruggeeft.
Het overschot past ongemakkelijk bij een zwakkere prognose voor het komende seizoen. Ivoorkust, 's werelds grootste producent, verwacht in 2026/27 tussen 1,75 en 1,8 miljoen ton te oogsten, tegen ongeveer 2,2 miljoen het seizoen ervoor, een daling van circa 17% in de hoofdoogst. Ghana, de op een na grootste producent, voorziet een daling van 13% tot 650.000 ton. Beide ramingen gaan terug op droog weer in de hele West-Afrikaanse teeltgordel sinds de vorige oogst werd afgesloten.
Een systeem met vaste prijzen, gebouwd voor rustiger markten, kraakt onder grotere schommelingen van jaar tot jaar.
Twee regeringen, twee verschillende keuzes over de prijs
Ghana en Ivoorkust stellen aan het begin van elk seizoen een vaste boerenprijs vast, ongeacht hoe de futures bewegen. Eerder dit jaar braken de twee landen met hun gebruikelijke gelijke tred: de Ghanese cacaoraad verlaagde de prijs nadat zich zo'n 50.000 ton onverkochte cacao had opgestapeld in de havens, met als verklaring dat internationale kopers wegbleven vanwege prijzen die hoog lagen ten opzichte van concurrerende herkomstlanden. Ivoorkust koos in januari een andere weg en lanceerde een terugkoop van onverkochte voorraad die zich sinds de vorige november in pakhuizen had opgestapeld, in plaats van de gegarandeerde prijs te verlagen. Beide stappen wijzen op hetzelfde probleem: een systeem met vaste prijzen, gebouwd voor rustiger markten, kraakt onder grotere schommelingen van jaar tot jaar.
Chocolademakers zitten intussen vast aan cacao die ze kochten toen de futures nog dicht bij hun piek van 2024 lagen, boven 12.000 dollar per ton. Mondelez werd verrast toen de prijzen eerder in 2026 daalden en bleef zitten met duurder ingedekte voorraad uit de periode van hoge prijzen. Lindt heeft gezegd dat het in de tweede helft van 2026 selectief prijzen zou kunnen verlagen, nadat de resultaten twijfel zaaiden over de vraag of de vraag op de huidige prijzen standhoudt.
De kloof tussen de boerderij en het schap
Niets daarvan heeft het prijskaartje van een chocoladereep al bereikt. Chocoladeprijzen in de VS lagen begin dit jaar nog altijd 14% boven dezelfde periode in 2025, ook al gaven de futures het grootste deel van hun winst weer terug. De middellangetermijnraming van J.P. Morgan ligt rond 6.000 dollar per ton, met aanhoudende aanbodbeperkingen als reden; Rabobank verwacht dat de voorraden zich verder herstellen en de prijzen afglijden, zonder terug te keren naar het niveau van vóór 2023. Welke prognose ook uitkomt, de vertraging tussen een dalende futuresgrafiek en een prijssticker in de supermarkt lijkt dit seizoen te zullen overleven, waarbij boeren in Ghana en Ivoorkust de schommelingen hoe dan ook opvangen, net zoals Ghana's recordoogst van 2025/26 weinig deed om de druk te verlichten.
Of het tekort van 2026/27 uitmondt in een nieuwe prijspiek, zoals in 2024, hangt grotendeels af van hoeveel van die droogte in West-Afrika terugkomt in de cijfers van de tussenoogst in december. Tot die tijd prijst het chocoladeschap de vorige crisis in, niet de volgende, een patroon dat bekend voorkomt bij desserts van dezelfde boon, zoals de Weense Sachertorte.
